بسم الله الرحمن الرحیم

با یاد و نام خداوند تبارک و تعالی شروع می کنم. او که بخشنده و بخشایشگر و تنها امید انسان هاست. آقای محمد علیزاده که از دوستان بنده هستند در یک نظر که برای نوشته ی قبلی من فرستاده بودند یادآور نکاتی شدند که لازم دیدم پاسخی به آنها بدهم.

متن نظر ایشان به این شرح است:
سلام محمد جان
به نظرم این جا رو اشتباه رفتی!
بحث هلوکاست که دکتر مطرح کرده خیلی فکر پیچیده تری پشتش خوابیده! اگر بخوای بیشتر بدونی بحث های اخیر دکتر عباسی راجع به هلوکاست توی دانشگاه خودمون رو یکبار دیگه توجه کن.(حالا این از یه بعدشه که بقیه اش رو بعدا بهت می گم) بعد هم دقت کن جایگاه آقا رو با دکتر اشتباه نکنی!

خوب البته بنده مشتاق شنیدن نقطه نظرات ایشان درباره ی هلوکاست و دلیل مطرح کردنش هستم. ای کاش خلاصه ای از آنها را هم در همین جا می نوشتند و بنده را نیز روشن می فرمودند ولی چند نکته را باید در جواب همین متن کوتاه ایشان بگویم.

 اول اینکه بنده خودم در جلسه ی سخنرانی آقای عباسی در آن روز حضور داشتم. ایشان یکبار گفتند که باید برای نزدیک کردن غرب میانه به خودمان (یعنی آلمان) زیر قضیه ی هلوکاست بزنیم و آن را انکار کنیم. نکته ی دومی که ایشان گفتند این بود که بیاییم قضیه ی هلوکاست را بلند بلند در جهان فریاد بزنیم به دو دلیل. اول اینکه بگوییم حالا که راست است چرا از فلسطینی ها خرج می کنید و دلیل دوم هم این بود که بگوییم این شش میلیون کشته را لیبرالیسم و مسیحیت روی دست بشریت گذاشتند و شمایی که دم از خشونت اسلام می زنید بیایید و ببینید که خودتان چه کرده اید و برای کشته شدن سه هزار نفر در یک روز چه بلاها بر سر مسلمانان نیاورده اید. خوب در این صورت صحبت ایشان با سه اشکال جدی روبرو است. یکی اینکه اصلا تکلیف ما را معلوم نمی کند که بالاخره بگوییم یا نه. دیگر اینکه اساس و پایه ی بحث را ماکیاولیستی و سودجویانه و فارغ از واقعیت خارجی در نظر گرفته بودند و سومی هم در حقیقت به صحبت شما بر می گردد که صحبت آقای عباسی را همان استراتژی دولت در نظر گرفته اید. اگر استراتژی دولت این باشد (که این مقدار روشنی و دور نگری در کارهای دولت به چشم نمی خورد) از لحاظ ایدئولوژیکی همانطور که گفتم مشکل دارد و اگر هم منظور دولت از مطرح کردن هلوکاست همان قصد آقای عباسی نباشد باز هم صحبت شما درست نخواهد بود.

بسم الله الرحمن الرحيم

با سلام

اميدوارم که خوب و سر حال باشيد

درباره ي دولت محمود احمدي نژاد بايد نکته اي را بگويم. فکر مي کنم درباره ي قضيه ي اسرائيل در حال اشتباه است. دليل اين فکر من اين است که به نظر نمي آيد او در حال پيروي از استراتژي کل نظام و رهبري باشد. سعي مي کنم حرفم را مشروح کنم و تا جايي که ممکن است مستند حرف بزنم.

مقام معظم رهبري قبل از اين اتفاقات، نظرشان درباره ي نحوه ي برخورد با اسرائيل اجراي رفراندوم و راي گيري از ساکنان واقعي آن منطقه و به رسميت شناختن نتيجه بود. ديديم که درباره ي دولت اسماعيل هنيه غرب ادعاي دموکراسي خواهيش را تا چه حد عمل کرد و چقدر براي مردم فلسطين و رايشان ارزش قائل شد. بگذريم. آيت الله خامنه اي بعد از مطرح شدن قضيه ي هلوکاست، بزرگ نمايي آن را تاييد کردند. اما جهت گيري کنوني ايشان را چندان با اين گونه برخورد با هلوکاست همراه نمي بينم. براي اثبات حرفم به اين سايت مراجعه کنيد که شامل سخنراني ايشان درباره ي اسرائيل در اجلاس بين المللي قدس است. استدلالات ايشان درباره ي علت نترسيدن از اسرائيل بسيار جالب نوجه است.

http://www.baztab.ir/news/37460.php

اين سايت هم توضيح بازتاب از نحوه ي عقب نشيني کوچک احمدي نژاد از موضعش است:

http://www.baztab.com/news/37461.php

اگر چه ظاهر تعريف کننده اي از سياست احمدي نژاد دارد ولي در حقيقت نسبت به سياست هاي تند روانه اش و مغايرت آن ها با نظرات رهبر انقلاب اعتراض مي کند.

در باره ي اين موضوع اين خواندن تحليل نويسنده ي لوس آنجلس تايمز هم خالي از لطف نيست:

http://www.baztab.com/news/32278.php

در مقاله اي که ذکر شد نويسنده تلاش رهبر انقلاب را متوجه کردن احمدي نژاد به مساله ي  انرژي هسته اي و وادار کردن او از دست برداشتن از مقابله ي افراطي با اسرائيل دانسته است.

به همه ي اين موضوعات اظهار نظر سيد محمد خاتمي در سفرش به امريکا درباره ي هلوکاست را اضافه کنيد که هلوکاست را يک واقعه ي تاريخي غير قابل انکار دانست.

سياست خارجي ايران در زمان خاتمي با افراطي گري افرادي چون حسن روحاني درباره ي رابطه با اروپا مواجه بود. پس از خاتمي نيز کفه به شدت برگشت و با افراطي گري هاي احمدي نژاد مواجه شد. يکه تازي همواره مشکل ساز است. دليل اينکه تا کنون به مشکل نخورده ايم اين بوده است که هيچگاه تصميمات کلي به عهده ي يک نفر در نظام نبوده است و اين تصميمات همواره در شوراهاي عالي با حضور تمامي دست اندرکاران اصلي اتخاذ مي شده اند.

اما حالا با برگزاري همايش هلوکاست آن هم توسط نهاد دولتي وزارت خارجه يکه تازي به اوج خود رسيده است.

من خودم يکي از طرفداران نظريه ي بسيار متعالي بنيان گذار جمهوري اسلامي هستم که فرمود ما در همه جاي جهان طرفدار مظلوم و دشمن ظالم هستيم. اما هر کاري راهي دارد و هر نردباني را بايد پله پله طي کرد. اينکه آقاي خامنه اي در اين برهه از زمان در عين اينکه اسرائيل را به رسميت نمي شناسند، بر جنايات جديد او در فلسطين و امريکا در عراق تاکيد مي کنند و راي گيري را راه حل مساله ي اسرائيل مي دانند دليل دارد. مکل اينجاست که هلوکاست در غرب يک واقعه ي تاريخي نيست. آنجا شده است مثل کليساي قرون وسطا. حالا شما مدام بگو هلوکاست به فلان دليل غير واقعي است. خوب است از اين ابزار براي فشار استفاده شود ولي بايد اعتدال و اقتدا به رهبري را مد نظر داشت.

ما چندين هدف استراتژيک در راه رسيدن به هدف نهاييمان يعني اعتلاي اسلام ناب محمدي و اهتزاز پرچم "لا اله الا الله" بر فراز زمين داريم. يکي از آن اهداف داشتن ايراني قدرتمند و الگو است. يکي ديگر هم مساله ي فلسطين است. موضوع اينجاست که کمال رسيدن به هدف دوم يعني نابودي اسرائيل در پس رسيدن به هدف اول است. يعني با ايراني قدرتمند و صاحب فناوري مي توانيم براي آزادي قدس تلاش کنيم. درست است که نبايد دومي را تعطيل کنيم ولي راه رسيدن به دومي را بايد درست تشخيص دهيم.

قصد و نتيجه ي من از اين مقاله لزوم هماهنگي بين همگي افراد نظام است. فکر نمي کنم اين راه درست مبارزه باشد.

آماده ي شنيدن نظراتتان هستم

يا علي