به نام خداوند مهربان

«اگر بتوان برای این کتاب به هر لحاظ اعتباری قائل شد، این اعتبار به خاطر پانزده سالی است که من در سمت مدیر تبلیغات و روابط عمومی به فعالیت مشغول بودم. طی این دوران من یاد گرفتم که می توان با استفاده از رسانه ها مستقیما حرف ها را در سر مردم وارد کرد و سپس، همچون جادوگری که از دنیایی دیگر آمده، تصاویری را در سر آن ها باقی گذاشت که وادارشان کند تا کارهایی انجام دهند که در غیر این صورت هرگز حتی فکر انجام آن کارها به ذهنشان خطور نمی کرد.

در ابتدا از وجود چنین قدرتی لذت می بردم، سپس مات و مبهوت آن شدم و جرئیات کوچک چگونگی عملکرد آن مرا مسحور خود ساخت. بعدها سعی کردم از رسانه های جمعی برای اهداف ظاهرا ارزشمند استفاده کنم، اما دریافتم چنین رسانه هایی محدودیت های خاصی دارند که در برابر اهداف من مقاومت می کنند. به این نتیجه رسیدم که همچون سایر عناصر فناوری در زندگی امروزی تلویزیون، تبلیغات و اکثر رسانه های جمعی، تاثیر و هدف نهایی از پیش تعیین شده ای دارند. در نهایت وقتی مشاهده کردم که این عناصر فن آوری چه نابهنجاری ها و اختلالاتی در جهان ایجاد می کنند، ترس از آن ها وجودم را فراگرفت ...»

قطعه ای از کتاب کند و کاوی در ماهیت و کارکرد تلویزیون – اثر جری ماندر

« در لا‌به‌لا‌ي اين مباحث صحبت از فلسفه پيش مي‌آيد و آيت‌الله به موضوع جالبي اشاره مي‌كنند. قبلا‌ فلسفه در بين ما به همه ساحت‌هاي زندگي و علم توجه داشت؛ اما كم‌كم محدود به ماوراء‌الطبيعه شد و رابطه‌اش با زندگي روزمره و با علم قطع شد، در همين بحث از ابن‌سينا ياد مي‌كنند، به‌عنوان كسي كه در آثارش صرفا به ماوراءالطبيه محدود نيست و حتي حوزه موسيقي را هم دربر دارد و از ابن‌خلدون نام مي‌برند كه در آثارش به فلسفه اجتماعي مي‌پردازد»

قطعه ای از مصاحبه ی احمد مسجد جامعی با آیت الله العظمی سیستانی