به نام خداوند حلیم قدیر

هم فتح خرمشهر است، هم رحلت امام است، هم هوا بارانی است و هم دل هوای یار دارد.

 سوی محراب شدم این سخن آمد یادم
یاد ابروی کمان حالت یار افتادم

وقت باران شده ای دل سفری کن سویش
ابر ظلمت شده جانا، برسان فریادم

چرخ ظالم روشش کشتن عشاق تو بود
غرق فریاد از این ظلم و از این بیدادم

قدری ای دل به نمازم سخن شیرین گوی
یاد یاران سفر کرده ی چون فرهادم

می کشد عشق تو ام آخر و سوزد بدنم
خاک این سوختن و دست به دست بادم

پیش آئینه ی چشمم سحری می آیی
از سحر سر خوشم و از سخنم دلشادم

وقت رفتن شده یاران که نه از اینجایم
آدم آورد در این دیر خراب آبادم