یک دوستی در وبلاگش یک مطلبی نوشته بود در مورد وقایع اخیر دفتر حافظ منافع مصر و باغ قلهک. از این جا مطلبش را ببینید.

ایشان یک گزارشی داده بود و پرسیده بود که چه کار دیگری می توان کرد. بنده هم به عنوان یک شرکت کننده (با اجازه) حق انتقاد برای خودم قائل شدم و کامنت گذاشتم که:

عرض سلام
آقا خوب بود. فقط در مورد این که چه کار دیگر می شد انجام داد. ببین عزیز؛ ما دانشجوها شدیم مثل گوشت قربونی. هر دسته ایمون یک جایی پلاسن. یکی توی فرودگاه مهرآباد، یکی جلوی دفتر حافظ منافع و گروهی هم توی باغ قلهک. نمی گم این حرکت ها بده ولی واقعا یک چیز مهم کم داره. اون هم مساله ی یک حرکت هماهنگ به صورت تظاهرات دانشجویی تمام عیار و با حضور دانشجویان از تمام کشور در تهرانه. یعنی ما خلاصه ظرفیت واقعیمون رو نشون بدیم.
این طوری که نمی شه هی بزنیم به در و دیوار. باید نشون بدیم که مثلا 100 هزار جوون پای کار هستن که می تونن اقدام کنن. حالا اگر صد نفر توی فرودگاه مهرآباد جمع بشن که حق با رادیو تلویزیونه که خفمون کنه. خوب زورش می رسه دیگه!
در عین حال اگر ما خودمون رو به اندازه ی کافی عاقل نشون بدیم مسئولین و مردم هم به ما دیگه به عنوان یک سری عنصر احساساتی نگاه نمی کنن. این طوری دیگه حرفمون حرف می شه. نه؟ یعنی اگر یک روزی همه تصمیم گرفتیم بریم غزه فقط آقای خامنه ای بتونه بگه نه نرید! این عقلانیت و هماهنگی واقعا توی ما ضعیفه. ای کاش ما این حرکت ها رو هم با جبهه اشتباه نگیریم. این ها حرکت های سیاسیه که نیاز به فکر داره، هیئتی نمی شه اداره اش کرد.
یا علی