با اسم نیکوی مولایم،
پروردگار متعال آغاز می کنم
آن قدر که من سنگ بر
این سینه زدم
آخر دل من شکست و
من پینه زدم
با گریه ی من تو خنده
کردی ای دوست
با این دل ورشکسته
گنجینه زدم
امام صادق علیه
السلام فرمودند: هرگاه که دلتان نرم شد دعا کنید، که دلی نرم نمی شود مگر اینکه
قبلا پاک شده باشد.
به نام خداوند مهربان
این بار می خواهم درباره ی امیدواری به حضرت حق چند جمله ای کوتاه عرض کنم.
امید به خداوند متعال بر دو پایه استوار شده است:
۱- اول خوش بین بودن به خدا
۲- دوم ایمان داشتن به قادر مطلق بودن خدای متعال(در دعاهایمان می خوانیم: ای کسی که وسائل مصلحتت را تغییر نمی دهند ...)
- خوش بین بودن به خدا اصلی ترین موضوع است. خیلی از ما اعتقاد به قادر بودن خدا داریم ولی حواسمان نیست که خدای تعالی بیشتر از خودمان خیرمان را می خواهد. یا لااقل اهمیتی برای ایمان به این مورد دوم قائل نیستیم.
- امیدوار بودن به خدای متعال خودش مراتبی دارد. گاهی از اوقات ما ناامید از خداوند هستیم در حالی که خودمان خبر نداریم. هر چقدر اعتقادمان به دو گزاره ای که ذکر شد بیشتر باشد امیدمان هم بیشتر است.
- کلا در ادعیه ی ما از اصلی ترین موضوعاتی که مطرح می شود امیدوار بودن به حضرت حق است. در مناجات شعبانیه می خوانیم که خداوندا ما را از رحمت خودت ناامید نفرما. یا می خوانیم که پروردگارا کسی به درگاه شما تضرع جست ناامید بازنگشت و اینگونه حضرتش را می ستائیم.
- اوج امید این است که از رسیدن به هیچ خیری ناامید نشویم. حتی اگر بسیار بزرگ باشد. البته آن چیز که نمی دانیم به مصلحت ماست یا نه با چیزی که مطمئن هستیم که خیر است فرق می کند. در ضمن این موضوع به هیچ وجه نفی کننده ی لزوم تلاش گری نیست. به قول حافظ علیه الرحمه: «گرچه وصالش نه به کوشش دهند، هر قدر ای دل که توانی بکوش». بلکه شایستگی وصال حضرتش را بیابیم.
- بسیاری از سهل انگاری های ما در عبادات ریشه هایی در ناامیدی ما نسبت به پروردگار دارند.
- حضرت علی علیه السلام می فرمایند: در شگفتم از کسی که می تواند استغفار کند و ناامید است.
- و آخر هم دعای دوازدهم صحیفه ی سجادیه را می آورم که حضرت علیه السلام در آن می فرمایند: «خدایا! سه خصلت مرا از درخواست از تو باز می دارد و یک خصلت مرا بر آن وا می دارد. مرا باز می دارد فرمانی که صادر کردی و در انجام آن درنگ نمودم، و نهیی که از آن بازداشتی و به انجام آن شتاب ورزیدم، و نعمتی که به من ارزانی داشتی و در شکر آن کوتاهی کردم. و مرا به سوی درخواست از شما سوق می دهد فضل و عنایتت به کسی که به سوی تو روی آورده و با گمان خوشش به درگاه شما آمده، زیرا که همه ی نیکی هایت فضل و بخشش است(نه استحقاق ما)، و همه ی نعمت هایت ابتدایی است (نه حق لازم ما) ...»
التماس دعا
یا علی
به نام حق متعال
نامه به زیاد بن ابیه – نامه ی 20 ام نهج البلاغه
«همانا من، به راستی به خدا سوگند می خورم، اگر به من گزارش کنند که در اموال عمومی خیانت کردی، کم یا زیاد، چنان بر تو سخت گیرم که کم بهره شده، و در هزینه ی عیال درمانده، و خوار و سرگردان شوی! والسلام.»
واقعا چه کنیم؟...
التماس دعا
یا علی