خدایا! کسی را جز تو نداریم.

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

پس از اینکه مدتها سرم شلوغ بود و نمی توانستم وبلاگ را به روز کنم بالاخره فرصت اندکی پیدا شد تا بتوانم یکی از حدود 10موضوعی را که در این مدت به ذهنم رسیده بود بنویسم.

چرا ما یک نفر را دوست می داریم؟ انسان فطرتی دارد که خداوند برای او تعبیه کرده است و اگر آن فطرت بیدار باشد هر چیزی را که منطبق با آن فطرت باشد را بی اختیار دوست می دارد. یعنی به محض دیدن برحسب زیبایی ای که دارد عاشق او می شود.

درستش این است هر چقدر کمال واقعی در یک فرد بیشتر باشد ما او را بیشتر دوست داشته باشیم.

مثلا وقتی از این حرف می زنند که حضرت علی علیه السلام پارسای شب و شیر روز بودند و یتیم نوازی می کردند و عدالت را به معنای مطلق آن می خواستند و اجرا می کردند بی اختیار به او جلب می شوید. یا اینکه وقتی می خوانید که ایشان می فرمودند که از اینکه با من به حق سخن بگویید نهراسید چرا که آن کس که تاب شنیدن حق را ندارد تحملش در اجرای آن کمتر خواهد بود(شک در متن دارم) باز بیشتر توجهتان و علاقه یتان بیشتر می شود. و وقتی از علم ایشان می شنوید و یا می شنوید که در جنگ بدر نیمی از سپاه کفار را علی علیه السلام از پا در آورد و نیم دیگر را باقی مؤمنین و سه هزار ملائکه ی مسومین، بی اختیار عاشق این فرد می شوید و این در ذات هر فرد است. این اصل انسانیت است.

همچنین است که ما باید انسانیتمان را با دوست داشتن این ائمه ی بزرگوار به اثبات برسانیم و دوستی خود را با همه ی خوبی ها ابراز کنیم و با دشمن بودن با دشمنانشان بیزاری خود را از همه ی بدی ها بروز دهیم.

خداوند متعال که نهایت خوبی و زیبایی و کمال است شایسته ترین برای دوست داشتن است. اوست که ذره ای از حق را فرو نمی گذارد، بنده ای را فراموش نمی کند و وظیفه ی روزی به گناه فاحش نبرد.

افرادی که خود واجد این کمالات الهیه باشند و دیگران را به این کمالات نزدیک کنند در دل یک فرد آگاه بسیار عزیز هستند.

ساده اش اینکه هر کسی اگر مقداری انسان باشد آن کسی را که خوب تر است بیشتر دوست می دارد.

کلام آخر اینکه متاسفانه برخی افراد را می بینم که به نظرم دچار اشتباه در مراتب عشق به اولیاء خدا شده اند و آن را که برتر است کمتر از دیگری دوست می دارند. و حتی گاهی دلیل دقیق دوست داشتنشان را نمی دانند و چشم بسته دنبال دیگرانند. و این گاه به خاطر صادق نبودن در عشق و گاه به خاطر نشناختن کمال واقعی پدید می آید.